خداوند در سوره مریم آیات 61 تا 63 به توصیف بهشت می پردازد و می گوید:

«جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِی وَعَدَ الرَّحْمنُ عِبادَهُ بِالْغَیْبِ إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِیًّا *

لا یَسْمَعُونَ فِیها لَغْواً إِلاَّ سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِیها بُكْرة وَ 

عَشِیًّا * تِلْكَ الْجَنَّه الَّتِی نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِیًّا؛

باغهایى است جاودانى كه خداوند رحمان، بندگانش را به آن وعده داده است،

هر چند آن را ندیده اند، وعده خدا حتما تحقق یافتنى است.

آنها هرگز در آنجا گفتار لغو و بیهوده اى نمى شنوند و جز سلام در آنجا سخنى نیست

و هر صبح و شام روزى آنها در بهشت مقرر است.

این همان بهشتى است كه ما به ارث به بندگان پرهیزگار مى دهیم».