بهشت و جهنم

زنا يعني ارتباط نامشروع زن و مرد كه دو حالت دارد:

 1. زناي محصنه 2. زناي غير محصنه

هر گاه يكي از طرفين خواه زن يا مرد يا هر دو انها، داراي همسر (متاهل باشند)، اين عمل نامشروع نسبت به او محصنه محسوب مي شود و هر گاه يكي از انها يا هر دو انها مجرد (فاقد همسر) باشند، نسبت به او غير محصنه خواهد بود.

به عبارت ديگرمردي كه زن دارد اگر با زن ديگري زنا كند و نيز زني كه شوهر دارد با مرد ديگري زنا نمايد آن را زناي محصنه گويند كه در صورت فراهم بودن شرايط آن بر آنها حد جاري مي شود و حد آن رجم يعني سنگسار كردن زاني و زانيه است.

جوان مجرد كه همسر ندارد خواه مرد باشد يا زن، اگر با ديگري زنا كند آن را زناي غير محصنه گويند و حدش تازيانه است.

البته بايد توجه داشت اگر مرد مجرد با زن شوهر دار زنا كند، حد زن رجم است ولي حد مرد تازيانه است چون زناي در حق مرد، زناي غيرمحصنه است و نيز اگر دختر مجردي با مردي كه همسر دارد زنا كند، تنها مرد را سنگسار مي كنند و بر زن تازيانه مي زنند.

احکامي که گفته شد مربوط به موقعيتي است که اين جرم در دادگاه صالحه اثبات و توسط فرد به آن اعتراف شود، در غير اين صورت توبه کافي است و در صورت توبه واقعي عواقب اخروي آن مرتفع خواهد شد.

نكته ي قابل توجه اين است كه وقتي كسي گناهي مانند زنا به خصوص زناي محصنه انجام مي دهد از جمع مومنين خارج مي شود و قرآن كريم او را جزو مشركين و زناكاران معرفي مي نمايد, اما اين به اين معنا نيست كه اگر بخواهد برگردد امكان آن نيست. در صورتي كه توبه كند و به سوي خدا بازگردد, مي تواند به جمع مومنين وارد شود و توبه اش پذيرفته خواهد بود.

بنابراين اگر چه ممکن است شما به گناه كبيره اي آلوده شده ايد، ولي به اين دليل كه كاملا پشيمان هستيد و تصميم قاطع به ترك چنين گناهاني داريد، از توبه كنندگان واقعي محسوب مي شويد و خداوند فرموده خود توبه كنندگان را دوست دارد.

«ان الله يحب التوابين و يحب المتطهرين».

پس براي جبران، سعي كنيد تاريكي حاصل در قلب را با معنويت و انجام كارهاي خوب پاك نماييد و هر وقت ياد گناهان خود افتاديد استغفار كنيد و از خداوند بخشش بخواهيد چرا كه خداوند مهربان و آمرزنده است.

گاه یک گناه سرچشمه گناهان دیگراست ، مانند کفر که سبب ترک واجبات و انجام محرمات می گردد، اما در مورد زنا مضاعف بودن مجازات و عذاب فردی که مرتکب آن شده است را می توان به آثار اجتماعی آن سوق داد .

گرچه شخص زناکار یک گناه مرتکب شده است ; اما از آنجا که این گناه اثر مستقیمی در بروز آثار شوم و خطرناک اجتماعی دارد و زمینه بروز گناهان دیگر می شود ، مجازاتش دو برابر است .

شاهد نکته فوق آیه 31 سوره اسراء است که می فرماید :

( وَلاَ تَقْرَبُوا الزِّنَی إِنَّهُ کَانَ فَاحِشَهً وَسَاءَ سَبِیلاً ) .

« نزدیک زنا نشوید که کار بسیار زشت و بد بدراهی است » .
خدای متعال در این آیه نمی فرماید « زنا نکنید » بلکه می فرماید :

« نزدیک زنا نشوید»

اصولا هر گناهي قابل توبه است و خداوند خود فرموده است:

«ان الله يغفر الذنوب جميعا; خداوند همه گناهان را مي آمرزد. در برخى موارد مانند غيبت و تهمت طلب رضايت از غيبت شونده نيز در صورت امكان و نداشتن مفسده لازم است، ولى در مورد گناهانى همچون زنا، پشيمانى واقعي، تصميم بر عدم تكرار و طلب مغفرت از خداوند براى توبه كافى است.

در آيه 70 سوره فرقان بيان شده است:

«إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً؛

مگر كسانى كه توبه كنند و ايمان آوردند و عمل صالح انجام دهند كه خداوند گناهان آنان را به حسنات تبديل مى‏كند و خداوند همواره آمرزنده و مهربان است».

قرآن مجيد مى ‏فرمايد:

«و هُو الّذِى يقْبل التّوبه عن عِبادِه»

او كسي است كه توبه را از بندگان خود مي پذيرد. و مى‏فرمايد:

«غافِرِ الذّنْبِ وَ قابِلِ التَّوبِ»

خداي متعال بخشنده گناهان و توبه پذير است.

امام باقر عليه السلام به محمد بن مسلم چنين مى‏فرمايد:

وقتى كه مؤمن توبه مى‏كند، گناهان قبل از توبه‏اش بخشيده مى‏شود، پس او بايد براى بعد از توبه عمل كند. ولى آگاه باشيد به خدا قسم اين مزيت فقط براى اهل ايمان است.

ابو حامد غزالى در كتاب احياء چنين مى‏گويد: اگر معنى قبول را فهميده باشى شك نخواهى داشت كه هر توبه صحيحى پذيرفته و مقبول است.

قرآن مجيد مى ‏فرمايد:

وَ هُوَ الّذِى يَقْبَلُ التَّوبَةَ عَنْ عِبادِهِ

خداى رحمان و رحيم در قرآن مى‏ فرمايد:

قُلْ يا عِبادِيَ اَلَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اَللَّهِ إِنَّ اَللَّهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ اَلْغَفُورُ اَلرَّحِيمُ. وَ أَنِيبُوا إِلى‏ رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ اَلْعَذابُ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ،

بگو اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كرده ‏ايد از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى ‏آمرزد. و به درگاه پروردگارتان باز گرديد و در برابر او تسليم شويد، پيش از آنكه عذاب به سراغ شما آيد سپس از سوى هيچكس يارى نشويد .

اگر به معناى كلماتى كه در آيه آمده توجه كنيم لطف خدا را نسبت به بندگان خواهيم فهميد. «تعبير به يا عِبادِيَ (اى بندگان من) آغازگر لطفى است از ناحيه خدا، و تعبير به اسراف به جاى ظلم و جنايت نيز لطف ديگرى است،

تعبير به عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ نشان مى‏دهد كه گناهان آدمى همه به خود او باز مى‏گردد، تعبير به لا تقنطوا دليل بر اين است كه گنهكاران نبايد از لطف الهى نوميد گردند، تعبير به من رحمة اللّه تاكيد بيشترى بر خير و محبت الهى است و هنگامى كه به جمله إِنَّ اَللَّهَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ‏ مى‏ رسد با حرف تأكيد آغاز شده و كلمه الذنوب با (الف و لام) جمع شده همه گناهان را بدون استثناء در بر مى‏گيرد،

بدين صورت است كه سخن اوج مى‏گيرد و درياى رحمت الهي موّاج مى‏شود»، بنابراين انسان در تحت هر شرايط و موقعيتى كه باشد اگر به سوى خدا باز گردد (توبه كند) و تسليم فرمانش باشد و از اوامر و نواهى خداى سبحان تبعيت كند، خدا را توبه‏پذير و مهربان و بنده نواز خواهد يافت.

امام صادق عليه السّلام فرمود:

گاهى انسان گناهى مى‏كند و خدا به خاطر آن گناه او را به بهشت مى‏برد. عرض شد: آيا خدا به خاطر گناه او را به بهشت مى‏برد؟

لو عملتم الخطايا حتى تبلغ السّماء ثمّ ندمتم لتاب اللّه عليكم.

فرمود: بله او گناهى مى‏كند، ولى هميشه از آن گناه بيمناك، و بر نفس خود غضبناك است، خدا هم او را مى‏بخشد و داخل بهشت مى‏ كند.

ترجمه ‏اخلاق ص : 341